هر نوزادی برای والدین خود ارزشمند است و در مورد نوزادانی که اهمیت ضرورت حفظ و نگهداری ایمن نوزاد، همراه با سختی ها در ابتدای راه زندگی، حتی بیشتر می شود، لذا آرام کردن بی قراری نوزادان نارس می تواند مسئله ای مهم باشد.

قراردادن در پارچه ی پنبه ای (نخی)

یک نوزاد تازه متولد شده در چند هفته اول زندگی مورد هجوم بوسه ها و به آغوش کشیدن ها و دیگر روش های ابراز محبت خانواده و دوستان قرار می گیرد.
برای یک نوزاد نارس، به ویژه نوزادی که متصل به انواع لوله ها و مانیتورها جهت نظارت است، توانایی انجام این موارد طبیعی ممکن است با اختلاف فیزیکی بین نوزاد و والدین همراه باشد.

عدم توانایی در به آغوش کشیدن محکم نوزاد و نوازش او بواقع مایه دل شکستگی است. بعلت داشتن یک نوزاد معجزه ای به عنوان یک نتیجه از این راه و مراقبت ها، بسیاری از والدین وقتی که در نهایت قادر به در آغوش کشیدن نوزاد خود هستند، با عشق و محبت فراوان برخورد می کنند.

همه ما بهترین را برای فرزندانمان می خواهیم و تا حد امکان از آنها محافظت می کنیم، اما هنگامی که یک نوزاد از زمان های دشواری و احتمال مواجه با مرگ جان سالم به در برده است، قراردادن او در پارچه ی پنبه ای (نخی) که کمترین آسیب متوجه نوزاد باشد، بسیار ضروری است.

قراردادن نوزادان در پارچه ی پنبه ای

مهم است که پیامدهای کوتاه مدت و بلند مدت این کار را به خاطر بسپاریم، همانطور که اغلب والدین برای نجات نوزادان سرسختانه تلاش می کنند، آرام کردن بی قراری نوزادان نارس می تواند موضوع مهمی برای مبارزه باشد.

رویکرد طبیعی

نوزادان نارس می توانند به راحتی تحت فشار و استرس قرار بگیرند، به ویژه هنگامی که روال در واحد نوزادان تازه متولد شده دیگر وجود نداشته باشد، غذا خوردن، حمام کردن و خوابیدن به شدت مورد پیگیری نوزادان است و اغلب نوزادان نارس حتی پس از یک دوره کوتاه، به این الگوها به شدت عادت می کنند.

در ابتدا، بعضی از والدین نسبت به کارکنان با تجربه پرستاری احساس ناراحتی می کنند و اغلب در توانایی آنها برای تسکین و آرام کردن نوزادشان در زمانی که مادر ممکن است مضطرب شود، شک دارند. راز آرام کردن بی قراری نوزادان نارس برای والدین در آرام نگه داشتن 100 درصدی خودشان است. تمام نوزادان و حتی نوزادان نارس می توانند کوچکترین اضطراب یا استرس را تشخیص دهند.

والدین نوزادان نارس نیاز به رویکرد محکم و قوی برای مراقبت از نوزاد خود دارند و از زمانی که نوزاد به خانه برمی گردد، سریعا باید به روالی که دیگر وابسته به مراقبت های بیمارستانی نیست، دست یابند. عادت نکردن نوزاد به روال در خانه برای چند روز اول مورد انتظار است. با این حال، در عرض یک هفته گریه های بی قراری و انجام ضعیف روتین موجود باید تحت کنترل قرار بگیرد.

والدین باید به برنامه های اصلی خود پایبند باشند؛ اگر قبل از زایمان زود هنگام تصمیم بر ماندن نوزاد از روز اول در مهد کودک برنامه ریزی شده است،پس باید با همین تصمیم پیش رفت. اجازه ندهید اتفاقات پیش آمده برنامه ریزی شما را تحت تاثیر قرار دهد.

نکته مهم جهت یادآوری این است که نوزاد به طور خاص تحت تاثیر آنچه در محیط بیمارستان اتفاق افتاده است، نیست. ممکن است به شدت نسبت به آلارم ها و سایر صداهای آشنا که اغلب از زمان تولد شنیده بود عادت کرده باشد. اگر اینگونه باشد، نوزاد ممکن از بعلت نبود این صداها احساس بی قراری بیشتری داشته باشد و صدای راه رفتن در خانه الزاما نمی تواند جواب این بی قراری باشد.


بی قراری: بی قراری چیست؟

بی قراری نوزادان نارس غیر معمول نیست، ما احتمالا آن را بی قراری می نامیم چرا که همیشه مطابق با «پیش فرض» نوزادی نیستند، اما بواقع چه تعداد از نوزادان مطابق هستند؟، اگر بی قراری در ارتباط با تغذیه باشد، بسادگی توسط روش های تغذیه نوزادان نارس قابل حل می باشد. اگر بی قراری نوزاد برای مدتی ادامه یابد، هیچ آسیبی به او نخواهد رسید و همین امر در مورد خواب هم صدق می کند. تغییر محیط، هر کسی، به ویژه یک نوزاد، را بی قرار می کند، بنابراین اجازه دهید تا تغییرات در طی زمان اتفاق بیوفتند، و در نهایت نتیجه خوبی حاصل می شود.

بهترین توصیه این است که هر بی قراری ناچیز نوزاد پس از زمان های دشواری را بی قراری ننامید. حتی کودکان بزرگتر نیز می توانند بی قرار باشند و معمولا یک دلیل برای بی قراری وجود دارد که می توان آن را شناسایی کرد، حفظ آرامش و متمرکز، در به آرامش رسیدن کودک به خوبی کمک خواهد کرد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *