مبارزه با بیماری آنفلوانزا
همیشه این اتفاق می افتد که یکی از اعضای خانواده به بیماری آنفلوانزا مبتلا می شود و قبل از آنکه کسی متوجه شود، تمام اعضای خانواده نیز به این بیماری مبتلا می شوند. میکروب های آنفلوانزا حتی قبل از بروز علائم می توانند گسترش یابند و فرد مبتلا به این بیماری می تواند تا یک هفته بعد از شروع بیماری، دیگران را نیز آلوده کند. با رعایت چند قانون ساده در منزل می توان به سلامت خانوادۀ خود کمک کرده و از شیوع آنفلوانزا جلوگیری کرد.

  1. واکسینه شدن

کارشناسان بهداشت می گویند واکسیناسیون مهمترین کاری است که می توان برای پیشگیری ازابتلا به بیماری آنفلوانزا انجام داد. در حال حاضر چهار نوع واکسن اصلی آنفلوانزای فصلی وجود دارد. مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها به همه افراد 6 ماه و بالاتر که سابقۀ واکنش منفی نسبت به واکسن ها را نداشته و یا هیچ گونه آلرژی نسبت به جیوه و یا مصرف تخم مرغ و تخم انواع گیاهان و پرندگان ندارند برای آنها واکسیناسیون آنفلوانزا را توصیه می کنند.

سازمان غذا و داروی آمریکا انواع خاصی از واکسن های آنفلوانزا را برای افراد زیر توصیه می کند:

واکسن آنفلوانزای استاندارد:
این نوع واکسن برای تمام افراد  6 ماه و بالاتر توصیه می شود.

واکسن آنفلوانزای داخل جلدی: واکسن آنفلوانزای:
داخل جلدی به جای عضله در پوست  تجویز می شود و برای این کار از یک  سوزن کوچکتر و آنتی ژن کمتر استفاده می شود. سازمان غذا و داروی آمریکا این واکسن را برای بزرگسالان 18 تا 64 ساله توصیه می کند.

واکسن آنفلوانزا با دوز بالا:
پاسخ سیستم ایمنی بدن با افزایش سن ضعیف تر می شود. این واکسن می تواند به بهبود پاسخ ایمنی و افزایش پیشگیری از آنفولانزا کمک کند. یک کارآزمایی بالینی که توسط مؤسسات ملی سلامت ایالات متحده بر روی  31000 نفر افراد سالخورده انجام شد، نشان می دهد که میزان ابتلا به بیماری آنفلوانزا در میان افرادی که واکسن با دوز بالا دریافت کرده بودند در مقایسه با افرادی که واکسن با دوز استاندازد دریافت کرده بودند حدود 25 درصد کاهش یافته بود.

واکسن اسپری بینی:
در خصوص واکسن اسپری بینی برای فصول آنفلوانزای سال های 2017- 2016 بحث هایی وجود دارد.  مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها در برابر این بحث ها موضع گیری کرده و اعلام می کند که  اسپری بینی نسبت به واکسن  آنفلوانزا تأثیر کمتری دارد. و این در حالی است که سازمان غذا و داروی آمریکا این واکسن را تأیید می کند که  مزایای آن بیشتراز خطرات آن است و همچنین این واکسن را برای افراد 2 تا 49 ساله توصیه می کند.

 

آیا واکسن آنفلوانزا عوارض جانبی دارد؟

واکسن آنفلوانزا به هر شکلی که باشد باعث انتقال ویروس آنفلونزا نمی شود. با این حال ، برخی از افراد ممکن است بعد از دریافت آنفولانزا دچار علائم خفیفی شوند ، علائمی مانند:

  • تب
  • سردرد
  • لرز
  • درد در محل تزریق

این علائم معمولاً خفیف است و طی یک یا دو روز از بین می رود. اگر فرد به شدت به تخم مرغ، تخم گیاهان و یا سایر پرندگان و یا جیوه حساسیت دارد، یا اگر در گذشته واکنش منفی نسبت به واکسن داشته است ، قبل از دریافت واکسن بایستی پزشک خود را در جریان بگذارد.

بهتر است واکسیناسیون اعضای خانواده در پاییز قبل از شروع فصل آنفلوانزا ، ترجیحاً در ماه اکتبر یا نوامبر انجام گیرد. اما برای دریافت واکسن آنفلوانزا هرگز دیر نمی شود.
در حال حاضر واکسن های آنفلوانزا در بسیاری از فروشگاه های مواد غذایی محلی و داروخانه ها بدون نیاز به تعیین وقت قبلی ارائه می شوند.

اکتبر (9 مهر تا 10 آبان)               نوامبر (11 آبان تا آذر)

 

  1. گرفتن جلوی دهان هنگام عطسه و سرفه

تصور می شود که میکروب های آنفولانزا از طریق قطرات ریز دهان و بینی با عطسه و سرفه کردن پخش می شوند لذا فرد بایستی هنگام سرفه یا عطسه با استفاده از یک دستمال (دستمال کاغذی) جلوی دهان خود را گرفته  و  حتماً بلافاصله آن را دور انداخته و دستان خود را بشوید.  اگر دستمال کاغذی در دسترس نبود می تواند آرنج خود را خم کرده جلوی صورتش بگیرد و سرفه  یا عطسه کند.

با این حال، سخت است که از کودکان انتظار داشت  که بتوانند این رفتار ها را انجام دهند.  موزۀ کودکان بوستون روش جالبی را برای تبدیل این رفتار به یک بازی برای کودکان پیشنهاد می کند: آنها با بریدن نوک جوراب آن را تبدیل می کنند به یک ” میکروبی که هیولا را می خورد” و قسمت باقی ماندۀ جوراب را تزئین می کنند. جوراب تزئین شده را روی دست خود می کشند و میکروبی که عاشق خوردن هیولا است با عطسه و سرفه روی صورت هیولا آن را قورت می دهد.

  1. اجتناب از تماس دست با چشم ، بینی و دهان

طبق مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، میکروب های آنفلوانزا می توانند به مدت دو تا هشت ساعت روی سطوح سخت زنده بمانند.  به همین دلیل است که میکروب آنفلوانزا بدون آنکه شخص متوجه شود براحتی می تواند به او منتقل شود. اگر فردی  دستگیرۀ آلودۀ در و یا کلید برق آلوده را لمس کند سپس چشم های خود را مالش دهد و یا ناخن هایش را بجود براحتی می تواند به ویروس آنفلوانزا مبتلا شود.
عادت کردن به اینکه  از تماس دست با صورت خودداری شود می تواند کار دشواری باشد، به خصوص برای کودکان. و این موضوع بایستی اغلب به کودکان و بزرگسالان یادآوری شود.

  1. شستن مکرر دست ها

تمام مواد شویندۀ دست ها حاوی مواد پاک کننده و تمیز کنندۀ یکسانی نیستند. برای اطمینان از اینکه آیا بیمار دست های خود را  تمیز می شوید بهتر است فرد بیمار و خانواده اش هنگام شستن دست ها این مراحل را طی کنند:

  1. دست ها را با آب گرم شسته
  2. صابون را به آن اضافه کرده

3.حداقل 20 ثانیه دست ها را مالش داده

  1. و در آخر آنها را تمیز شسته و خشک کنند

در جاهایی که امکان دسترسی به سینک ها نیست و یا زمانی که بیمار رفت و آمد بیرون از منزل دارد می توان از مایع دستشویی دارای الکل برای شستن دست ها استفاده کرد. این مایع دست شویی را که حاوی الکل است بایستی دور از دسترس اطفال نگه داشت و در صورت استفادۀ کودکان از این مایع بزرگترها باید بر آنها نظارت داشته باشند.
بایستی توجه داشت که این مایع ضدعفونی کنندۀ دست ها حداقل حاوی 60 درصد الکل باشد و یادآوری این نکته نیز لازم است که این مایع جایگزینی برای شستن دست ها با صابون و آب گرم نیست – و با همه میکروب ها مقابله نمی کند ، و دست هایی که بسیار کثیف هستند را به خوبی تمیز نمی کند و نمی تواند میکروب آنها را از بین ببرد.

لازم است شستن دست ها در این موارد به کودکان به یادآوری شود:

  • هر بار که از حمام استفاده می کنندآموزش شستن دست ها به کودکان
  • قبل از غذا
  • پس از بازگشت از مدرسه یا بعد از بازی

می توان برای یاد آوری کودکان (و بزرگسالان فراموش کار)  روی تعدادی برگه عبارت ” شستن دست ها” را نوشت و بالای سینک های ظرف شویی و دست شویی چسباند. این کار همچنین می تواند باعث شود تا یک حالت ضدعفونی کنندۀ  دستها در داخل منزل به عنوان اولین خط دفاعی برای مقابله با میکروب های خارجی ایجاد شود.

 

  1. محدود کردن تماس نزدیک اعضای خانواده با فرد بیمار

اگر شخصی در خانواده به بیماری آنفلوانزا مبتلا شد، برای جلوگیری از شیوع این بیماری لازم است اقدامات زیر انجام شود:

  • فرد بیمار در خانه بماند
  • از آنجایی که  بیمار می تواند ناقل بیماری باشد لذا بایستی تا جایی که امکان دارد او و سایر اعضای خانواده تماس نزدیکی با یکدیگر نداشته باشند. به طور کلی امکان انتقال بیماری تا یک هفته پس از بروز علائم بیماری وجود دارد.
  • در صورت امکان تغییری در  طرز خوابیدن بیمار ایجاد شود.

همچنین بایستی از استفادۀ مشترک این وسایل خودداری کرد:

  • حولۀ دست و صورت
  • حوله
  • بشقاب ها
  • اسباب بازی ها
  • ظروف

     

  1. تمیز نگه داشتن منزل

میکروب ها و ویروس ها بیشتر تمایل دارند در جاهایی که هر روز لمس می شوند پنهان شوند. در اینجا برخی  نقاط  حساس برای مخفی شدن میکروب ها ذکر شده است:

  • اسفنج های آشپزخانه
  • دستمال های آشپزخانه
  • تخته های برش
  • میزهای خانگی
  • کف ها
  • سینک ها(آشپزخانه، سرویس بهداشتی)
  • سرویس های بهداشتی

لازم است این نقاط حساس به طور مرتب تمیز و ضد عفونی شوند. می توان برای نابود کردن میکروبها اسفنج های آشپزخانه را در مایکروویو به مدت یک دقیقه با درجه حرارت بالا حرارت داد. البته بهتر آن است که این اسفنج ها دور انداخته شوند.

در صورتی که یکی از اعضای خانواده به بیماری آنفولانزا مبتلا شود، بایستی هنگام شستن وسایل مربوط به آن فرد دقت لازم را بکار برد. لازم است بشقاب و ظروف نقره ای مربوط به بیمار به طور کامل با دست شسته شود و یا در ماشین  ظرفشویی قرار داده شود.
نیازی نیست حتماً لباس های بیمار بطور جداگانه شسته شوند، اما بهتر است سعی شود قبل از شستن لباس ها آنها را روی دست حمل نکرد. لازم است هنگام شستن لباس ها از صابون لباسشوئی استفاده کرده و آنها را با یک درجه حرارت بالا خشک کرد. همیشه پس از قرار دادن لباس های کثیف در داخل لباسشویی بایستی بلافاصله دست ها را شست.

  1. تمرین عادات سالم

نبایستی قدرت یک سبک زندگی سالم را برای مبارزه با بیماری فراموش کرد.  رعایت نکات زیر می تواند در سالم ماندن سیستم ایمنی بدن و ایمن نگه داشتن خانواده  در فصل آنفلوانزا مؤثر باشد.




نکتۀ پایانی

واکسیناسیون تنها راه کار مهمی است که می توان برای جلوگیری از انتشار آنفولانزا انجام داد.

عادت های سالم بهداشت شخصی و تمیز کردن مکرر منزل نیز در طولانی مدت به دفع آنفولانزا کمک می کند.

اگر شخصی در یک خانواده به بیماری آنفلوانزا مبتلا شد، آن شخص بایستی در خانه بماند، و سایر اعضای خانواده نیز باید منزل را به خوبی تمیز کرده و ضد عفونی کنند و تا جایی که امکان دارد نزدیک شدن و برقراری ارتباط با فرد بیمار را محدود کنند.

Related Posts

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *